ACHTERGROND
CO2- en NOx- emissiehandel

Emissiehandel is handel in emissieruimte of -rechten. De overheid deelt bedrijven in de industrie een vastgelegde hoeveelheid emissierechten toe. Men spreekt ook wel van een emissieplafond of cap. Periodiek wordt de werkelijke emissie formeel vastgesteld.
Als een bedrijf onder het toegekende emissieplafond blijft met zijn uitstoot wordt deze positieve emissieruimte verhandelbaar. Dit biedt prachtige kansen voor het bedrijfsleven.

In het geval dat een bedrijf zijn emissieplafond overschrijdt heeft het de keuze tussen:

• Investeren in milieumaatregelen om de emissie te reduceren
  Dit is verder toegelicht bij het onderdeel kostenbesparing (scan)

• Emissierechten inkopen.

Afhankelijk van bedrijfsbelang en economische analyse wordt een gefundeerde keuze gemaakt.

Europa
De lidstaten van de Europese Unie (EU) hebben op 13 oktober 2003 de richtlijn voor de handel in broeikasgas/CO2-emissierechten vastgesteld. Op grond van deze richtlijn heeft de Europese Commissie richtsnoeren vastgesteld voor het monitoren en rapporteren van emissies afkomstig van (delen van) de inrichtingen die onder de richtlijn vallen.
De richtlijn is inmiddels in de Nederlandse wetgeving opgenomen. Met Besluit handel in emissierechten", de "Regeling monitoring handel in emissierechten" en door aanpassing van de "Wet milieubeheer" wordt invulling gegeven aan de Europese afspraken op dit gebied.
Op 1 januari 2005 is de wetgeving voor de handel in emissierechten in werking getreden.
Vanaf die datum moeten bedrijven die meedoen aan emissiehandel een emissievergunning hebben.

Nederland, en specifiek de NOx emissiehandel
Ook voor de emissie van NOx zijn binnen de Europese Unie (EU) door de lidstaten afspraken gemaakt. Volgens de Europese NEC-richtlijn [1] mag Nederland in 2010 niet meer dan 260 kiloton NOx uitstoten. Deze maximale uitstoot is het zogenaamde 'plafond' ofwel het nationale emissieplafond. De NEC-richtlijn is in 2001 vastgesteld.
De Nederlandse emissiedoelstellingen tot en met 2010 zijn vastgelegd in het vierde Nationale milieubeleidsplan.

Nederlandse industrie
Van de Nederlandse emissiedoelstellingen tot en met 2010 is een nationale taakstelling van 65 kton afgeleid voor de industrie.
Deze afgeleide doelstellingen worden de 'emissietaakstellingen' genoemd.
De bedrijven waarvoor de wet- en regelgeving in het kader van NOx-emissiehandel van toepassing is hebben een taakstelling van 55 kton. De overige 10 kton is bestemd voor kleinere industriële bedrijven.

Nederlandse Emissieautoriteit (NEa)
Het Monitoring Protocol wordt geverifieerd en goedgekeurd door de Nederlandse Emissieautoriteit (NEa).
Deze nieuwe organisatie is een zelfstandig bestuursorgaan en valt onder de verantwoordelijkheid van de minister van VROM.
De NEa is belast met de uitvoering, toezicht en handhaving van de wet- en regelgeving op het gebied van CO2- en NOx- emissiehandel.

[1] NEC - National emission ceilings ofwel nationale emissieplafonds